غزل ۴۱۵۴ - از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

از آفتاب چاشنی صبح شد بلند
عمر دوباره یافت ز راه گداز قند ۱

بگذار تا به داغ رهایی شود کباب
صیدی که همچو تاب نپیچد بر آن کمند ۲

ما را چه نسبت است به مجنون که جوش ما
نگذاشت گردباد ز هامون شود بلند ۳

از روی گرم شکوه ما می شود تمام
یک ناله است سرمه آواز این سپند ۴

علم تو چون محیط به اسرار غیب نیست
ز نهار لب ببند ز چون و چرا و چند ۵

چون گل شکفته باش درین انجمن که صبح
تسخیر کرد روی زمین را به نوشخند ۶

در آتش زوال بود نعل رنگ و بو
ز نهار دل به غنچه این بوستان مبند ۷

از گل به وام گوش ستانند بلبلان
در گلشنی که ناله صائب شود بلند ۸