غزل ۴۱۵۵ - جمعی که زیر خاک دل پاک می برند

جمعی که زیر خاک دل پاک می برند
با خود بهشت را به ته خاک می برند ۱

روحی که شد لطیف چو شبنم در این چمن
با صد کمند مهر به افلاک می برند ۲

در حشر سر ز روزن جنت بر آورند
آنان که سر به حلقه فتراک می برند ۳

جمعی که همچو غنچه کله کج نهاده اند
چون گل ز باغ سینه صد چاک می برند ۴

نتوان به نور شرم به جز پیش پای دید
از حسن فیض مردم بیباک می برند ۵

هر مال شبهه ای که بود چون حرامیان
دست و دهن به آب کشان پاک می برند ۶

صائب مکن ز چرخ شکایت که عارفان
از سیر گلخن آینه پاک می برند ۷