غزل ۴۱۶۱ - داغ از حرارت جگرم داد می زند

داغ از حرارت جگرم داد می زند
آتش به سوز سینه من باد می زند ۱

هر لاله ای که ازجگر سنگ می دمد
دامن به آتش دل فرهاد می زند ۲

از دل نمی رسد نفس عاشقان به لب
بلبل ز بیغمی است که فریاد می زند ۳

در خانمان خرابی خود سعی می کند
چون غنچه هرکه دم زدل شاد می زند ۴

آیینه خانه دل من از خیال او
چون کوه قاف موج پریزاد می زند ۵

از ترکتاز عشق کسی جان نمی برد
این سیل بر خرابه وآبادمی زند ۶

صائب به پای خویش زند تیشه بیخبر
آن بی ادب که خنده به استاد می زند ۷