غزل ۴۱۶۳ - ابر بهار سینه به گلزار می زند

ابر بهار سینه به گلزار می زند
خون شفق علم ز سر خار می زند ۱

زودا که خونچکان شود از خار انتقام
دستی که گل به مرغ گرفتارمی زند ۲

در فصل برگریز کند سیر نوبهار
آیینه ای که غوطه به زنگار می زند ۳

هر کس صلای باده به زهاد می دهد
آبی به روی صورت دیوار می زند ۴

درگلشنی که بال مرا باز کرده اند
شبنم گره به نکهت گلزار می زند ۵

عمری است در میان لب وسینه من است
رازی که بوسه بر لب اظهار می زند ۶

امروز هر که سنگ ملامت به من می رساند
گو دست خود ببوس که بازار می زند ۷

خطی قضا به سینه شهباز می کشد
هر خنده ای که کبک به کهسار می زند ۸

آفت کم است میوه شاخ بلند را
منصور خواب خوش به سر دار می زند ۹

صائب هلاک زمزمه دلنشین ماست
هر کس که ناخنی به رگ تار می زند ۱۰