غزل ۴۱۶۴ - عاشق که حرف عشق به اغیار می زند

عاشق که حرف عشق به اغیار می زند
آبی به روی صورت دیوار می زند ۱

نظاره اش به خرج تماشا نمی رود
چشمی که ساغر ازدل هشیار می زند ۲

امیدوار باش که از فیض آفتاب
در سنگ لعل ساغر سرشار می زند ۳

مجنون حذر ز سنگ ملامت نمی کند
این کبک مست خنده به کهسار می زند ۴

بیدار هر که می شود از خواب بیخودی
دانسته پا به دولت بیدار می زند ۵

آن را که نارسا نبود پیچ وتاب عشق
چون زلف دست در کمر یار می زند ۶

چون زخم آب از دل صاف است مرهمش
زخمی که یار بر من افگار می زند ۷

خون در لباس دردل مرغ چمن کند
هر کس گلی به گوشه دستار می زند ۸

صائب ز پاس شیشه ناموس فارغ است
هر کس پیاله بر سر بازار می زند ۹