غزل ۴۱۶۵ - فال وصال او دل رنجور می زند

فال وصال او دل رنجور می زند
این شمع گشته بین که درسور می زند ۱

با شهپری که پرتو مهتاب برق اوست
شوقم صلا به انجمن طور می زند ۲

در سینه عمرهاست که زندانی من است
رازی که بوسه بر لب منصور می زند ۳

آن کس که خرمن ز ثریا گذشته است
از حرص دست در کمر مور می زند ۴

مردی واز سرشت تواین خوی بدنرفت
خاک تو مشت بر دهن گور می زند ۵

جوشی به ذوق خود چو می ناب می زنم
نشنیده ام که عقل چه طنبور می زند ۶

بر اوج فکر خامه صائب مپرس چیست
کبکی است خنده بر کمر طور می زند ۷