غزل ۴۱۶۶ - خط تو راه دین ودل وهوش می زند

خط تو راه دین ودل وهوش می زند
ته جرعه ای است این که به سرجوش می زند ۱

از خط سبز مستی حسن تو کم نشد
این می به شیشه رفت وهمان جوش می زند ۲

بر آتش عذار تو دامان دیگرست
هر سیلیی که خط به بناگوش می زند ۳

از خط فزودمستی آن چشم پر خمار
در نوبهار چشمه فزون جوش می زند ۴

روی زمین زلغزش مستان شودکبود
زینسان که جلوه توره هوش می زند ۵

از شرم اگرچه نیست زبان طلب مرا
خمیازه حلقه بر لب خاموش می زند ۶

با سرو سرکشی که ز خودراست بگذرد
امید فال خلوت آغوش می زند ۷

سنگی که می زند به من آن طفل شوخ چشم
دست نوازشی است که بر دوش می زند ۸

باشد پیاده ای که زندخنده برسوار
زاهد که خنده بر من مدهوش می زند ۹

صائب دلیل پختگی عقل خامشی است
تا نارس است باده به خم جوش می زند ۱۰