غزل ۴۱۶۷ - یاقوت با لب تودم از رنگ می زند

یاقوت با لب تودم از رنگ می زند
این خون گرفته بین که چه بر سنگ می زند ۱

مرغی که آگه است زتعجیل نو بهار
در تنگنای بیضه بر آهنگ می زند ۲

هر چند مازعجز درصلح می زنیم
آن از خدا نترس درجنگ می زند ۳

از روی تازه اش گل بی خار می کنم
خاری اگر به دامن من چنگ می زند ۴

روی شکفته از سخن سخت ایمن است
کی بر در گشاده کسی سنگ می زند ۵

چون شعله می شود پروبال نگاه من
خارم به چشم اگر خط شبرنگ می زند ۶

خط صلح داد شعله وخاشاک را به هم
آن سنگدل هنوز در جنگ می زند ۷

سودا ز بس چو شیشه مراخشک کرده است
بر پهلویم تپیدن دل سنگ می زند ۸

خواهد کشید اشک ندامت ازو گلاب
آن گل که خنده بر من دلتنگ می زند ۹

در عالمی که خوردن خون است بیغمی
صائب چو بیغمان می گلرنگ می زند ۱۰