غزل ۴۱۶۸ - زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند

زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند
داغ تو خیمه بر دل آگاه می زند ۱

طوفان طناب خیمه خورشید را گسیخت
شبنم بر این بساط چه خرگاه می زند ۲

دل می کند به خویشتن اسناد اختیار
این قلب زر به نام شهنشاه می زند ۳

آسوده است عشق ز تدبیر عقل پوچ
کی شیر تکیه بر دم روباه می زند ۴

ایمن ز من مباش که درسینه من است
آهی که دشنه بر جگر ماه می زند ۵

دربار خود مبند متاعی که از تو نیست
کاخر همان متاع ترا راه می زند ۶

صائب فتاده است به نقاش چشم من
کی نقش بی ثبات مرا راه می زند ۷