غزل ۴۱۶۹ - زینسان که شیشه خنده مستانه می زند

زینسان که شیشه خنده مستانه می زند
آخر شراب بر سر پیمانه می زند ۱

بیکار نیست گریه بی اختیار شمع
آبی بر آتش دل پروانه می زند ۲

درمشک سوده تابه کمر غوطه می خورد
مشاطه ای که زلف ترا شانه می زند ۳

در کشوری که مشرق دلهای روشن است
خورشید گل به روزن کاشانه می زند ۴

رطل گران تکلف مخمور می کند
طفلی که سنگ بر من دیوانه می زند ۵

ما ونگاه یار که ناآشنایی اش
ناخن به دل چو معنی بیگانه می زند ۶

تا کعبه هست دیر ز آفت مسلم است
این برق خویش را به سیه خانه می زند ۷

صائب کسی که بگذرد از سر سپندوار
خود را به قلب شعله دلیرانه می زند ۸