غزل ۴۱۷۱ - جمعی که در لباس می ناب می کشند

جمعی که در لباس می ناب می کشند
دام کتان به چهره مهتاب می کشند ۱

آنان که در مقام رضا آرمیده اند
خمیازه را به ذوق می ناب می کشند ۲

بهر شگون همیشه خراباتیان عشق
صندل به طرف جبهه ز سیلاب می کشند ۳

بیطاقتان که گریه پی دفع غم کنند
صف در نبرد شعله ز سیماب می کشند ۴

جمعی که پشتگرم به عشق ازل نیند
ناز سمور ومنت سنجاب می کشند ۵

زهاد اگر ز توبه خود منفعل نیند
خود را چرا به گوشه محراب می کشند ۶

جایی رسیده است رطوبت که میکشان
دست ودهان خود به هوا آب می کشند ۷

صائب فروغ فیض ز هر بی بصر مجوی
کاین توتیا به دیده بیخواب می کشند ۸