غزل ۴۱۷۴ - محبوس آسمان چه پروبال واکند

محبوس آسمان چه پروبال واکند
در زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند ۱

از بس درشت می رود این توسن فلک
وقت است بند بند من از هم جدا کند ۲

انجام کار ما و غم یار روشن است
یک شمع بی زبان چه به چندین صبا کند ۳

سر رشته حیات چو از دست رفت رفت
زلف ترا ز دست کسی چون رها کند ۴

نسبت به مد شکوه ما زلف نارساست
عمر خضر به شکوه ما کی وفا کند ۵

باد خزان که خار به چشمش شکسته باد
فرصت نداد غنچه ما چشم واکند ۶

زودآ که در قلمرو شهرت علم شود
هرکس سخن به طرز تو صائب اداکند ۷