غزل ۴۱۸۲ - بی حاصلی که تربیت بید می کند

بی حاصلی که تربیت بید می کند
این شغل پوچ را به چه امید می کند ۱

چون خضر هرکه ذوق شهادت نیافته است
رغبت به زندگانی جاوید می کند ۲

از برگ بهر قتل خود آماده است تیغ
بی حاصلی نگر که چه با بید می کند ۳

نشنیده است بلبل بی درد بوی عشق
این ناله های زار به تقلید می کند ۴

چون شبنم آن کسی که بلندست همتش
دامن گره به دامن خورشید می کند ۵

کوه از صدای خوش چه عجب گرز جا رود
گردون طرب به نغمه ناهید می کند ۶

دست از اثر مدار که تا جام هست خلق
بی اختیار یاد ز جمشید می کند ۷

بی گفتگو ز معنی تجرید غافل است
آن ساده دل که دعوی تجرید می کند ۸

بی طالعی که شکوه ندارد ز روزگار
روز سیاه خویش شب عید می کند ۹

از فکر زلف وروی تو آن کس که فارغ است
شب روز و روز شب به چه امید می کند ۱۰

هر کس صفیر خامه صائب شنیده است
کی گوش بر ترانه ناهید می کند ۱۱