غزل ۴۱۸۶ - پیمانه چاره سر پرشور می کند

پیمانه چاره سر پرشور می کند
آتش علاج خانه زنبور می کند ۱

محرومیم ز کعبه گناه دلیل نیست
حیرانی از وصال مرا دور می کند ۲

می بایدش به منبر دار فنا نشست
اظهار حق کسی که چو منصور می کند ۳

برق تجلی ونفس اهل دل یکی است
منصور دار را شجر طور می کند ۴

از من متاب روی که زیر لب من است
آهی که صبح را شب دیجور می کند ۵

آن ساده دل که سنگ ملامت به من زند
رطل گران تکلف مخمور می کند ۶

هرگز نمی زند نمکی بر کباب من
طالع همین شراب مرا شور می کند ۷

هرگز نبوده است ملاحت به این کمال
عکس تو آب آینه راشور می کند ۸

صائب اگر به تاج شهان جا کند همان
فیروزه یاد خاک نشابور می کند ۹