غزل ۴۱۹۱ - هر غافلی که خنده به آوازمی کند

هر غافلی که خنده به آوازمی کند
چون کبک رهنمایی شهبازمی کند ۱

از حسن بی مثال تو غافل فتاده است
آن ساده دل که آینه پردازمی کند ۲

باطل شود اگر چه به اعجاز سحرها
در سحر چشم شوخ تو اعجازمی کند ۳

افسانه گرانی خواب تو می شود
پیش تو هرکه درددل آغازمی کند ۴

روشندلی ز زخم زبان می شود زیاد
بیهوده شمع سرکشی از گازمی کند ۵

دارد کسی که فکر اقامت درین جهان
در رهگذار سیل کمر باز می کند ۶

دست نوازش است مرادست رد خلق
چون ساز گوشمال مرا سازمی کند ۷

در خون جلوه می گلرنگ می رود
هر کس که در کدو می شیرازمی کند ۸

افتاده است دور ز نزدیکی خدا
صائب کسی که ذکر به آوازمی کند ۹