غزل ۴۱۹۶ - با خاطر گرفته کدورت چه می کند

با خاطر گرفته کدورت چه می کند
با کوه درد سنگ ملامت چه می کند ۱

در خشکسال آب گهر کم نمی شود
بخل فلک به اهل قناعت چه می کند ۲

باران بی محل ندهد نفع کشت را
در وقت پیری اشک ندامت چه می کند ۳

خال ترا به یاری خط احتیاج نیست
این دزد خیره پرده ظلمت چه می کند ۴

سیلاب صاف شد ز هم آغوشی محیط
با سینه گشاده کدورت چه می کند ۵

وحشت چو رو دهد همه جا کنج عزلت است
از خود رمیده گوشه عزلت چه می کند ۶

تعمیر خانه شاهد ویرانی دل است
آن را که دل بجاست عمارت چه می کند ۷

از پشت زرنگار خود آیینه فارغ است
محو تو سیر گلشن جنت چه می کند ۸

صائب مرا به درد دل خویش واگذار
بیمار بی دماغ عیادت چه می کند ۹