غزل ۴۱۹۵ - جان رمیده جسم گران را چه می کند

جان رمیده جسم گران را چه می کند
تیر ز شست جسته کمان را چه می کند ۱

مژگان غبار آینه اهل حیرت است
محو رخ تو باغ جنان را چه می کند ۲

چون مغز پخته شد شود از پوست بی نیاز
یکتای عشق هر دوجهان را چه می کند ۳

لنگر حریف شورش دریای عشق نیست
دیوانه تو رطل گران را چه می کند ۴

شکرخدا که نیست به کف اختیار ما
دست زکار رفته عنان را چه می کند ۵

تن پروران به رشته جان بسته اند دل
از خود گسسته رشته جان را چه می کند ۶

بالاتر از یقین وگمان است جای او
جویای او یقین وگمان را چه می کند ۷

در راه عشق دام عمارت مکن به خاک
از لامکان گذشته مکان را چه می کند ۸

صائب زبان خوش است پی عرض مدعا
بی مدعای عشق زبان را چه می کند ۹