غزل ۴۲۰۷ - عاشق حذر ز دیده اختر نمی کند

عاشق حذر ز دیده اختر نمی کند
از آتش احتراز سمندر نمی کند ۱

عارف ز شاهدان مجازست بی نیاز
دریاکش التفات به ساغر نمی کند ۲

نتوان فریفت تشنه دیدار را به آب
عاشق نظر به چشمه کوثر نمی کند ۳

داغی که هست در جگر قدردان عشق
با آفتاب وماه برابر نمی کند ۴

نقصان کمال می شود از کیمیای خلق
خامی خلل به قیمت عنبرنمی کند ۵

چون تیرگی نمی رود از داغ لاله زار
دل را سیاه اگر می احمر نمی کند ۶

آن را که همچو برق بود تیغ آتشین
اندیشه از سیاهی لشکر نمی کند ۷

با یک دل این فغان که من زار می کنم
با صد دل شکسته صنوبر نمی کند ۸

در کندن بنای گرانسنگ ظالمان
سیلاب کار یک مژه تر نمی کند ۹

بر سنگ آبگینه خود تا نمی زند
لب تر ز آب خضر سکندر نمی کند ۱۰

از آه روشنایی دل بیش می شود
اندیشه این چراغ ز صرصر نمی کند ۱۱

سخت است پاک ساختن دل ز آرزو
صیقل علاج ریشه جوهر نمی کند ۱۲

صائب به روی هر که در دل گشوده شد
چشم امید حلقه هر در نمی کند ۱۳