غزل ۴۲۱۰ - در موج خیز غم دل آزاد نشکند

در موج خیز غم دل آزاد نشکند
جوهر طلسم بیضه فولاد نشکند ۱

تیغ ترا ملاحظه از جان سخت نیست
از کوه قاف بال پریزاد نشکند ۲

تا می توان شکست پرو بال خویش را
مرغ اسیر ما دل صیاد نشکند ۳

گو تخته کن دکان که سرآمد نمی شود
طفلی که تخته بر سر استاد نشکند ۴

این می کشد مرا که مبادا ز لاغری
خونم خمار خنجر جلاد نشکند ۵

گودم مزن ز خشکی سودا که ناقص است
در هر رگی که نشتر فصاد نشکند ۶

این دامنی که زد به کمر کوه بیستون
سخت است تیشه بر سر فرهاد نشکند ۷

بر سرکشی مناز که سروی درین چمن
قامت نکرد راست که آزاد نشکند ۸

دستی نشد دراز بر این گرد خوان که نی
در ناخنش قلمرو ایجاد نشکند ۹

کام از جهان مجو که درین صید گاه نیست
مرغی که بیضه بر سر صیاد نشکند ۱۰

ایمن نیم ز تنگی دل بر خیال او
از شیشه گر چه بال پریزاد نشکند ۱۱

صائب جهان فروز نگردد چو آفتاب
رنگی که از تپانچه استاد نشکند ۱۲