غزل ۴۲۱۵ - جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند

جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند
چون موج پشت دست به آب بقا زنند ۱

دور قدح به مرکز ما می شود تمام
در محفلی که ساغر مرد آزما زنند ۲

هر قطره ایش پرده خواب دگر شود
بر روی بخت خفته گر آب بقا زنند ۳

قرصی اگر به سفره روشندلان بود
ذرات را ز پرتو همت صلا زنند ۴

سنگ ملامتی که به روشندلان رسد
گیرند از هوا در صلح وصفا زنند ۵

جمعی که روی تلخ کنند از قضای حق
غافل که زهر بر دم تیغ قضا زنند ۶

داریم نامه ای ز دل خود سیاهتر
مهر قبول بر ورق ما کجا زنند ۷

صائب به شیشه خانه دل سنگ می زنند
آنان که حرف سخت به روی گدا زنند ۸