غزل ۴۲۱۶ - آنها که در چمن قدح مل نمی زنند

آنها که در چمن قدح مل نمی زنند
دست نشاط در کمر گل نمی زنند ۱

رسم است گل به سقف زدن موسم بهار
طفلان چرا به سقف قفس گل نمی زنند ۲

هستند چرب ونرم به هنگام اخذ وجر
تا تیغ می زنند تغافل نمی زنند ۳

در روزگار زلف پریشان نواز او
سبزان باغ شانه به کاکل نمی زنند ۴

بر فرق سرو جای دهند آشیان زاغ
بر سنگ غیر بیضه بلبل نمی زنند ۵

خونش به جوش آمده از روی گرم گل
از خار گل چرا رگ بلبل نمی زنند ۶

زندان بود به طول امل پیشگان حرص
آنجا که حرف عرض تجمل نمی زنند ۷

تیغی کشیده از پی دشمن فتاده ای
آزادگان به خصم تغافل نمی زنند ۸

بی مشورت مباش که سرکردگان راه
یک گام بی صلاح توکل نمی زنند ۹

صائب غنیمت است که این طفل مشربان
آتش به آشیانه بلبل نمی زنند ۱۰