غزل ۴۲۲۰ - جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند

جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند
چون رشته دست در کمر صد گهر کنند ۱

بحری است بحر عشق که موج وحباب را
دریادلان تصور تیغ وسپر کنند ۲

خرطوم پشه را کجک فیل کرده اند
تا اقویا ز آه ضعیفان حذر کنند ۳

عشاق را به راهنما احتیاج نیست
چون کوهکن به تیشه خود راه سر کنند ۴

چون رشته از خیال دهان تو عاشقان
وقت است سر ز چشمه سوزن بدرکنند ۵

در بحر نیلگون فلک پاک گوهران
شرط است در غبار یتیمی بسر کنند ۶

جمعی که در مقام توکل ستاده اند
در برگریز شکوه ز جوش ثمر کنند ۷

زنهار لب به حرف طمع آشنا مکن
گر چون صدف دهان ترا پر گهر کنند ۸

آنها که زخمی از سگ خاموش خورده اند
از نفس آرمیده حذر بیشتر کنند ۹

در هر دلی که شور محبت زیاده است
شکر لبان به خنده نمک بیشترکنند ۱۰

در دور خط سبز مگر صائب این گروه
رحمی به حال عاشق خونین جگر کنند ۱۱