غزل ۴۲۱۹ - گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند

گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند
گرد کسادیم به نظر توتیا کنند ۱

جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند
چون شمع دل خنک به نسیم فنا کنند ۲

چون برق تیغ نعل زوالش در آتش است
کسب سعادتی که ز بال هما کنند ۳

نتوان به خواب دردل شب فیض صبح یافت
کاین در به روی دیده بیدار واکنند ۴

این راه دور زود به انجام می رسد
از دست اختیار عنان گر رها کنند ۵

آزادگان که دست به عالم فشانده اند
سیر بهشت در دل بی مدعاکنند ۶

جای ترحم است به جمعی که چون حباب
خود را ز بحر دور به کسب هوا کنند ۷

ای مدعی بسوز که عشاق بی زبان
صد داستان به یک تپش دل ادا کنند ۸

اشکش ز دل غبار کدورت نمی برند
چشمی که تر به یاوری توتیا کنند ۹

صائب جماعتی که به معنی رسیده اند
حاشا که التفات به آب بقا کنند ۱۰