غزل ۴۲۲۲ - روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند
بر روی چاک سینه ما در فروکنند ۱

آنان که آستین به دو عالم فشانده اند
بالین ز دست کوته خود چون سبو کنند ۲

دردی کشان ز آینه خشت دیده اند
رازی که در حقیقت آن گفتگو کنند ۳

از دل غبار غم به گریستن نمی رود
این خانه را به سیل مگر رفت ورو کنند ۴

دایم به عزتند کسانی که چون گهر
از چشمه سار آب رخ خود وضو کنند ۵

گوهر فروز عقده تبخال می شود
آبی که قطره قطره به حلق سبو کنند ۶

آتش سزای دیده بی شرم ما نداد
ما را مگر به نامه ما روبرو کنند ۷

صائب گهر به چشم صدف مردمک شود
در بحر اگر گلیم مرا شستشو کنند ۸