غزل ۴۲۳۵ - دولت ز دستگیری مردم بپا بود

دولت ز دستگیری مردم بپا بود
فانوس این چراغ ز دست دعابود ۱

هر غنچه واشود به نسیمی درین چمن
مفتاح قفل جود ز دست گدا بود ۲

بازیچه نسیم شود کاسه سرش
هر دل که چون حباب اسیر هوا بود ۳

پیکان دهن به خنده چو سوفار باز کرد
تا کی گره به کار من بینوا بود ۴

شرم حضورچشم ز تردامنان مدار
آیینه را به چشم چه نور حیا بود ۵

آماده شکست خودم زیر آسمان
چون دانه ای که در دهن آسیا بود ۶

روزی درین بساط به بخت است واتفاق
ورنه شکر خوش است که رزق هما بود ۷

شوید به آب تیغ ز دل زنگ زندگی
هر کس که چون قلم به سخن آشنا بود ۸

در آتشم ز کشمکش عقل خام خود
آسوده آن سفینه که بی ناخدابود ۹

صائب زخانقه به خرابات روی کن
کانجا شکسته ای که بود بوریا بود ۱۰