غزل ۴۲۳۸ - از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود
از گوش نگذرد سخنی کز زبان بود ۱

بی برگی آرمیدگی دل دهد ثمر
خواب بهار باغ به فصل خزان بود ۲

از دور باش عقل چه پرواست عشق را
سیل بهار را چه غم دیده بان بود ۳

معشوق بی حجاب مهیای آفت است
گل چون شکفت بار دل باغبان بود ۴

کردار رابه هر سر مویی است ده زبان
گفتار را چو تیغ همین یک زبان بود ۵

بر دوش کوه بسته سبکبار می رویم
در وادیی که آبله بر پاگران بود ۶

در عالمی که همت ما سیر می کند
گردون گل پیاده آن بوستان بود ۷

صائب چه شکوه می کنی از خاکمال چرخ
غیر از غبار دل چه درین خاکدان بود ۸