غزل ۴۲۳۹ - آن را که در جگر نفس آتشین بود

آن را که در جگر نفس آتشین بود
خورشید آسمان وچراغ زمین بود ۱

چون ماه حسن ساخته بیش ازدوهفته نیست
مارا نظر به حسن خدا آفرین بود ۲

معلوم شد زخواب گران گذشتگان
کآسودگی نهفته به زیر زمین بود ۳

روزی به آبروی نیابند خاکیان
رزق تنور از قفس آتشین بود ۴

چون آفتاب هر که ننازد به اعتبار
گر بر فلک رود نظرش بر زمین بود ۵

آن خرمن گلی که نظر نیست محرمش
مپسند بی حجاب در آغوش زین بود ۶

چون برق و باد دولت دنیا سبکروست
در دست دیو یک دو سه روزی نگین بود ۷

گویند سنت است که در وقت احتضار
ذکر بلند ورد زبان حزین بود ۸

چون ذکر را بلند نگوییم روز وشب
ماراکه هرنفس نفس واپسین بود ۹

جان تازه شد ز روی عرقناک او مرا
باران نرم روزی مغز زمین بود ۱۰

صائب صبور باش که تا یار خوشدل است
عاشق همیشه خسته و زار و حزین بود ۱۱