غزل ۴۲۳۷ - اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود
هرقطره اش ستاره صبح اثر بود ۱

در حسرت قلمرو آرام سوختیم
چون آفتاب چند کسی دربدر بود ۲

گوهرنمای جوهر ذاتی خویش باش
خاکش به سر که زنده به نام پدر بود ۳

عمر دراز سرو به اقبال سر کشی است
خون گل پیاده به طفلان هدر بود ۴

قاصد به گرد جذبه عاشق نمی رسد
بند قبای گرمروان بال و پر بود ۵

از جوش العطش ننشیند به آب تیغ
خون کسی که تشنه لب نیشتر بود ۶

تا چند جنس یوسفی طالع مرا
خاک غم از غبار کسادی به سر بود ۷

صائب ز اشک هرزه درا درحساب باش
طفلی که شوخ چشم بود پرده دربود ۸