غزل ۴۲۵۴ - حکم خرد به مردم مجنون نمی رود

حکم خرد به مردم مجنون نمی رود
دیوانه است هر که به هامون نمی رود ۱

هر چند پیر گشت و فراموشکار شد
بیداد ما ز خاطر گردون نمی رود ۲

استادگی ز تیزی شمشیر عشق اوست
از زخم ما به ظاهر اگر خون نمی رود ۳

بیطاقتی مکن که بلای سیاه خط
از صد هزار تبت وارون نمی رود ۴

هر جا که هست نقطه دل، غم محیط اوست
مرکز زحکم دایر بیرون نمی رود ۵

عنقا ز کوه قاف نخیزد به هایهو
از سنگ کودکان غم مجنون نمی رود ۶

مژگان مرا ز مد نظر برد سیل اشک
از پیش چشمم آن قد موزون نمی رود ۷

از خودبرون شدن نتوانند غافلان
پای به خواب رفته به هامون نمی رود ۸

در وقت خواب بیش شود پیچ و تاب مار
سودای گنج از سر قارون نمی رود ۹

صائب بساز با غم آن زلف پر شکن
کاین درد پا شکسته به افسون نمی رود ۱۰