غزل ۴۲۵۷ - در گلشنی که بند قبای تو وا شود

در گلشنی که بند قبای تو وا شود
چندین هزار پیرهن گل قبا شود ۱

ریزند اگر به دیده من بیغمان نمک
در چشم قدردانی من توتیا شود ۲

بخت سیه نبرد روانی ز طبع من
از سنگ سرمه آب کجا بی صدا شود ۳

می بایدش به تیغ سر خود به طرح داد
هر کس که چون قلم به سخن آشنا شود ۴

طغیان نفس بیش شود در توانگری
این مار چون به گنج رسد اژدها شود ۵

احسان چرخ سفله نباشد به جای خویش
نعمت نصیب مردم بی اشتها شود ۶

گردد به چار موجه کثرت کجا حریف
آیینه ای کز آب گهر بی صفا شود ۷

دیوانگی به سنگ ملامت شود تمام
خوش وقت دانه ای که به این آسیا شود ۸

صائب گزیده می شود از میوه بهشت
دستی که با ترنج ذقن آشنا شود ۹