غزل ۴۲۵۶ - چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود
خون از دماغ مشک روان درختا شود ۱

صد پیرهن عرق کند از شرم، ماه مصر
یک عقده گر ز بند قبای تو وا شود ۲

این شیوه ها که من زمیان تو دیده ام
مشکل به صد عبارت نازک ادا شود ۳

بگشای لب که آب شود گوهر از حجاب
بنمای رخ که آینه محو صفا شود ۴

آب گهر به چشم صدف اشک حسرت است
آنجا که لعل او به شکر خنده وا شود ۵

خط شکسته است مرا خط سرنوشت
بال هما به طالع من بوریا شود ۶

محراب صبح، گوشه ابرو بلند کرد
ساقی مهل نماز صراحی قضا شود ۷

هر کس به ذوق معنی بیگانه آشناست
صائب به طرز تازه ما آشناست ۸