غزل ۴۲۶۲ - دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

دل چون کمال یافت سخن مختصر شود
لب وا نمی کند چو صدف پر گهر شود ۱

آیینه شکوه بیهده از زنگ می کند
اینش سزاست هر که پریشان نظر شود ۲

این بیغمی که در دل سنگین توست فرش
از زور خنده چشم تو مشکل که تر شود ۳

تلخی نمی کشد چو صدف در میان بحر
قانع ز ابر هر که به آب گهر شود ۴

گر بوی گل به جذبه کند رهبری مرا
دام وقفس به بلبل من بال وپر شود ۵

در دل سیاه نیست دم گرم را اثر
از جوش بحر عنبر تر خامتر شود ۶

ابر سیاه حامل باران رحمت است
از خط امیدواری من بیشتر شود ۷

در بحر عشق تن به فنا ده که چون حباب
هر کس که سر نهاد در او تاجور شود ۸

پرهیز کن ز صحبت آهن دلان که آب
جاری به جوی تیغ چو شد بد گهر شود ۹

نادان به سیم وزر شود از صاحبان هوش
از گوشوار اگر شنوا گوش کر شود ۱۰

ناقص بود ز آفت عین الکمال امن
ماه تمام دنبه گداز از نظر شود ۱۱

از آتش است سنگ محک بید و عود را
اخلاق خوب وزشت عیان از سفر شود ۱۲

زینسان که در زمانه ما خوار شد سخن
طوطی کجا ز خوش سخنی معتبر شود ۱۳

شوید ز روی عنبر اگر بحر تیرگی
صائب امید هست شب ما سحر شود ۱۴