غزل ۴۲۷۱ - سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود

سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود
طوق گلوی فاخته گرداب می شود ۱

عکس تو چون به خانه آیینه می رود
در پشت بام آینه مهتاب می شود ۲

شبنم گل از مشاهده آفتاب چید
دولت نصیب دیده بیخواب می شود ۳

چون نخل موم، توبه پا در رکاب ما
از روی گرم ساغر می آب می شود ۴

نسبت به شغل بیهده ما عبادت است
از عمر آنچه صرف خور و خواب می شود ۵

لب تشنه ای که صدق طلب خضر راه اوست
صائب ز ریگ بادیه سیراب می شود ۶