غزل ۴۲۷۲ - از روی آتشین تو دل آب می شود

از روی آتشین تو دل آب می شود
کوه شکیب چشمه سیماب می شود ۱

موج سراب سلسله جنبان تشنگی است
پروانه بیقرار ز مهتاب می شود ۲

در وجه کیمیا زر خود خرج کردن است
هر خرده ای که صرف می ناب می شود ۳

از پیچ و تاب رشته عمرش شود گره
هر قطره ای که گوهر شاداب می شود ۴

چون در نماز جمع کنم دل، که سبحه را
سرگشتگی زیاده ز محراب می شود ۵

شبنم ز چشم باز گل از آفتاب چید
این راه طی به دیده بیخواب می شود ۶

مگسل ز اهل شوق که واصل شود به بحر
خار و خسی که همره سیلاب می شود ۷

اشک ندامت است مکافات چشم شور
تا می رسد به زخم نمک آب می شود ۸

بی مزد نیست گریه شبهای انتظار
آخر بیاض دیده شکر خواب می شود ۹

پاپی که در مقام رضا گردد استوار
دست تسلی دل بیتاب می شود ۱۰

غفلت ز بس که در جگرم ریشه کرده است
صائب نمک به دیده من خواب می شود ۱۱