غزل ۴۲۷۳ - از می چو آن غزال، سیه مست می شود

از می چو آن غزال، سیه مست می شود
در جلوه هر که بیندش از دست می شود ۱

بیخود شوند سوخته جانان به یک نگاه
از یک پیاله لاله سیه مست می شود ۲

قصری که چون حباب شود از هوا بلند
از راست کردن نفسی پست می شود ۳

قصری که چون حباب شود از هوا بلند
از راست کردن نفسی پست می شود ۴

شد از فشردگی می انگور تاج سر
از صبر، زیردست زبردست می شود ۵

هر کس که دید سرو ترا در خرام ناز
از پا اگر نمی فتد از دست می شود ۶

شهرت به دستیاری همکار بسته است
آواز کی بلند ز یک دست می شود ۷

از قامت تو راست چسان بگذرد کسی
آب روان به سرو تو پا بست می شود ۸

صائب توان به آب بقا از فنا رسید
اینجا کسی که نیست شود هست می شود ۹