غزل ۴۲۸۳ - از جلوه تو سنگ سبکبال می شود

از جلوه تو سنگ سبکبال می شود
آتش ز خوی گرم تو پامال می شود ۱

فال نگاه گرم زدن بی مروتی است
بر چهره ای که جای عرق خال می شود ۲

چون شاخ گل ز خانه زین شعله می کشد
خونی که در رکاب تو پامال می شود ۳

آبی که قطره قطره به لب تشنگان دهند
گوهر فروز عقده تبخال می شود ۴

امید هست کهنه شود عشق تازه زور
خورشید پیر اگر به مه سال می شود ۵

چون لعل هر که خون جگر خورد وصبر کرد
زیب کلاه گوشه اقبال می شود ۶

بی حاصلی است حاصل چشم تهی ز رزق
از دانه گرد قسمت غربال می شود ۷

دل در حجاب جسم چه نشو ونما کند
در کفش تنگ، آبله پامال می شود ۸

این ریشه ای که در تو دوانده است آرزو
رگ در تن تو رشته آمال می شود ۹

صائب ز موج حادثه ابرو ترش مکن
انگور چون رسید لگدمال می شود ۱۰