غزل ۴۲۸۶ - از خط نگاه پردگی دیده می شود

از خط نگاه پردگی دیده می شود
مژگان شوخ، سبزه خوابیده می شود ۱

نتوان به پای سعی به کنه جهان رسید
در خویش هر که گشت جهان دیده می شود ۲

تا راست می کنی نفس خود، بساط عمر
چون گردباد چیده وبرچیده می شود ۳

در پله کسی که نبیند به چشم کم
سنگ سفال، گوهر سنجیده می شود ۴

چشم بدست لازم آرایش جهان
طاوس خرج مردم نادیده می شود ۵

هر کس شود ز سنگ ملامت حریربیز
چون سرمه روشنایی هر دیده می شود ۶

صائب جهان خاک مقام قرار نیست
منشین برآن بساط که برچیده می شود ۷