غزل ۴۲۹۶ - آزاده رو مقید عالم نمی شود

آزاده رو مقید عالم نمی شود
عیسی شکار رشته مریم نمی شود ۱

در سجده خداست تنومندی بقا
تا حلقه است زور کمان کم نمی شود ۲

لب بسته در محیط، صدف کرد زندگی
قانع رهین منت حاتم نمی شود ۳

ز آمیزش کجان نشود طبع راست کج
از اتصال حرف، الف خم نمی شود ۴

از قصر اعتبار تویک خشت تا بجاست
هرگز بنای عشق تو محکم نمی شود ۵

برخیز تا به چشمه خورشید رو کنیم
کز گل گشاد عقده شبنم نمی شود ۶

ابر تنک نهان نکند آفتاب را
پوشیده داغ عشق به مرهم نمی شود ۷

عذر گناه بی ادبان جرم دیگرست
زخم درون به بخیه فراهم نمی شود ۸

خاتم برون ز دست سلیمان وقت کرد
دیو هوا مسخر آدم نمی شود ۹

صائب سزای پنجه خونین تهمت است
هر کس به رنگ مردم عالم نمی شود ۱۰