غزل ۴۲۹۸ - از خط گرفته آن مه تابان نمی شود

از خط گرفته آن مه تابان نمی شود
این مور بار دست سلیمان نمی شود ۱

بر روی خویش تیغ چرا می کشی عبث
این دل سیه به تیغ مسلمان نمی شود ۲

از ماهتاب خواب سبک می شود گران
موی سفید مانع عصیان نمی شود ۳

سامان پذیر چون شود از تاج زرنگار
از داغ هر سری که به سامان نمی شود ۴

آن را که دستگاه سخاوت بود وسیع
دلتنگ از فضولی مهمان نمی شود ۵

این تنگیی که در دل من خانه کرده است
قانع ز من به چاک گریبان نمی شود ۶

پروای حرف پوچ ندارند بیخودان
دست ز کار رفته مگس ران نمی شود ۷

طوطی ز معنی سخن خویش غافل است
هر کس سخنورست سخندان نمی شود ۸

هر دل که داغ حسن گلو سوز تشنگی است
منت پذیر چشمه حیوان نمی شود ۹

با چار موجه مشت خسی چون طرف شود
صائب حریف شورش دوران نمی شود ۱۰