غزل ۴۲۹۹ - مژگان ز موج اشک گریزان نمی شود

مژگان ز موج اشک گریزان نمی شود
جوهر ز آب تیغ پریشان نمی شود ۱

خار طلب نمی کشد از پای جستجو
تا گرد بادمحو بیابان نمی شود ۲

گردون به وادی غلطی افتاده است
این راه دور قطع به جولان نمی شود ۳

چشم سیه دل تو قیامت شناس نیست
ورنه کدام روز که دیوان نمی شود ۴

نتوان به آه لشکر غم را شکست داد
این ابر از نسیم پریشان نمی شود ۵

پیوسته همچو خانه آیینه روشن است
کاشانه ای که مانع مهمان نمی شود ۶

نتوان گره به اشک زدن راز عشق را
شبنم نقاب مهر درخشان نمی شود ۷

مجنون عبث به دامن صحرا گریخته است
پوشیده این چراغ به دامان نمی شود ۸

موری که روزی از قدم خویش می خورد
قانع به روی دست سلیمان نمی شود ۹

چین در کمند زلف فکندن برای چیست
سنگ از فلاخن تو گریزان نمی شود ۱۰

جان داد صبح بر سر یک خنده خنک
غافل همان ز خنده پشیمان نمی شود ۱۱

در وادیی فتاده مرا کار در گره
کز زخم خار، آبله گریان نمی شود ۱۲

غافل مشو ز خال ته زلف آن نگار
پیوسته این ستاره نمایان نمی شود ۱۳

صائب تلاش صحبت درمان زبی تهی است
ورنه کدام درد که درمان نمی شود ۱۴