غزل ۴۳۰۷ - شوخی که عرض حسن به اغیار می دهد

شوخی که عرض حسن به اغیار می دهد
آب خضر به صورت دیوار می دهد ۱

زودا که رخ به خون جگر لاله گون کند
آن ساده دل که تربیت خار می دهد ۲

روشندلان ز خصم ندارند جان دریغ
آیینه آب سبزه زنگار می دهد ۳

از پاک طینتی است که ابر گرفته رو
رزق صدف ز گوهر شهوار می دهد ۴

بی حاصلی است حاصل دل تا بود درست
این شاخ چون شکسته شود بار می دهد ۵

موسی ز اشتیاق تجلی هلاک شد
ایزد به طور وعده دیدار می دهد ۶

صد عقده باز می کند از کار خویشتن
صائب کسی که سبحه به زنارمی دهد ۷