غزل ۴۳۲۱ - صبح شکوفه از افق شاخ سر کشید

صبح شکوفه از افق شاخ سر کشید
جوش بهار رشته ز عقد گهر کشید ۱

تا پرده بر گرفت ز رخسار داغ من
خود را ز شرم لاله به کوه وکمر کشید ۲

از وصل بهره توبه قدر حجاب توست
آن چید گل ز باغ که سر زیر پر کشید ۳

گیرنده تر ز چنگل بازست خون من
نتوان به زور از رگ من نیشتر کشید ۴

فردا سبکتر از پل محشر گذر کند
اینجا کسی که بار ستم بیشتر کشید ۵

در وصل ازو توقع مکتوب می کنم
بیطاقتی مرا به دیار دگر کشید ۶

میدان تیغ بازی برق است روزگار
بیچاره دانه ای که سر از خاک برکشید ۷

از گوشمال حادثه محنت نمی کشد
در طفلی آن پسر که جفای پدر کشید ۸

گوهر به سنگ وآب خضر را خاک داد
آن میفروش خام که می را به زر کشید ۹

امید صائب از همه کس چون بریده شد
شمشیر آه را ز نیام جگر کشید ۱۰