غزل ۴۳۲۰ - از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشید

از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشید
دام پری شکار به روی هوا کشد ۱

هر جا که رفت داد گریبان به دست غم
از پای گل کسی که درین فصل پاکشید ۲

سرو ترا ز سایه چکد آب زندگی
گر دید خضر هر که در این سایه واکشید ۳

سیمای ما قلمرو نقش مراد شد
زان سیلی که عشق به رخسار ماکشید ۴

در خنده ای که از ته دل نیست فیض نیست
بیهوده غنچه منت باد صبا کشید ۵

در چشم بی نیازی ما کار میل کرد
گردون اگر به دیده ما توتیا کشید ۶

آب حیات می خورد از چشمه سراب
تسلیم هر که رابه مقام رضاکشید ۷

در آستین همت گردون جناب ماست
دستی که خط به صفحه بال هماکشید ۸

آیینه اش ز زنگ کدورت نگشت صاف
چون خضر هر که منت آب بقا کشید ۹

ما را به حرف آینه رویان درآورند
نتوان ز طوطیان به شکر حرف واکشید ۱۰

صائب حلاوتی که من از فقر یافتم
ناز شکر توانی ز نی بوریا کشید ۱۱