غزل ۴۳۲۹ - تا روشنی صدق به دل یار نگردد

تا روشنی صدق به دل یار نگردد
گفتار تو آیینه کردار نگردد ۱

کوته بود از سوختگان دست تعدی
پروانه به شبگرد گرفتار نگردد ۲

در ساغر چشم است می طفل مزاجی
افسانه حریف دل بیدار نگردد ۳

رخساره گلرنگ تو هردم به هوایی است
چون چشم گرانخواب تو بیمار نگردد ۴

تا صائب ما صفحه دیوان نگشاید
گل پردگی رخنه دیوار نگردد ۵