غزل ۴۳۳۰ - چشمی که مقید به نظر باز نگردد

چشمی که مقید به نظر باز نگردد
چون دیده آیینه سخنساز نگردد ۱

آغاز ترا رتبه انجام کمال است
انجام تو چون بهتر از آغاز نگردد ۲

من حرف ز عشاق زنم او ز مخالف
طنبور من و عقل به هم ساز نگردد ۳

هر کس شنود نغمه داودی زنجیر
پروانه هر شعله آواز نگردد ۴

ای وای اگر طایر رم کرده جان را
خالش گره رشته پروانه نگردد ۵

هرگز ز کمانخانه ابروی مکافات
تیری نگشایم که به من باز نگردد ۶

هرگز نچکد از الف خامه صائب
یک نقطه که خال لب اعجاز نگردد ۷