غزل ۴۳۵۲ - چشم تو که پروای نظر باز ندارد

چشم تو که پروای نظر باز ندارد
چون است که از سرمه نظر باز ندارد ۱

اهل دل وحرف گله آمیز محال است
در قافله ما جرس آواز ندارد ۲

طومار شکایت چه به دستش دهی ای دل
پروای سر زلف خود از ناز ندارد ۳

چون رو به ره شوق گذاریم که از ضعف
رنگ رخ ما قوت پرواز ندارد ۴

گل آب شد از ذوق نواسنجی بلبل
آتش اثر شعله آواز ندارد ۵

هر کس نتواند به تو حال دل خود گفت
هر تیغ زبان جوهر این راز ندارد ۶

کبکی که نریزد ز لبش قهقهه شوق
شایستگی چنگل شهباز ندارد ۷

صائب من وتو بلبل دستان زن شوقیم
ما را ز نوا فصل خزان باز ندارد ۸