غزل ۴۳۵۸ - پروای خط آن عارض گلفام ندارد

پروای خط آن عارض گلفام ندارد
از سادگی این صبح غم شام ندارد ۱

پاس دل خود دار که آن زلف گرهگیر
یک دانه بغیر از گره دام ندارد ۲

با دوری دلها چه کند قرب مکانی
شکر خبر از تلخی بادام ندارد ۳

شمشیر کشیدی وبه خونم ننشاندی
افسوس که آغاز تو انجام ندارد ۴

غافل مشو ای نخل امید از ثمرخویش
حرفی است که عاشق طمع خام ندارد ۵

از شرم در بسته روزی نگشاید
این قفل کلیدی به جز ابرام ندارد ۶

از نقش برون آی که آن کعبه مقصود
جز ساده دل جامه احرام ندارد ۷

از پایه خود هر که نهد پای فراتر
مستی است که پروای لب بام ندارد ۸

ما در هوس نام چه خونها که نخوردیم
آسوده عقیقی که سر نام ندارد ۹

در خانه دلگیر فلک چند توان بود
فریاد که خانه ره بام ندارد ۱۰

از تلخی می شکوه مخمور محال است
صائب گله از تلخی دشنام ندارد ۱۱