غزل ۴۳۷۲ - دل چون تهی از دردوغم یار توان کرد

دل چون تهی از دردوغم یار توان کرد
این ظلم چسان بر دل افگار توان کرد ۱

هر دل که پرازخون شود از داغ عزیزان
از گریه محال است سبکبار توان کرد ۲

این درد نه دردی است که بیرون رود از دل
این داغ نه داغی است که هموار توان کرد ۳

آن صبر نداریم که خاموش نشینیم
آن زهره نداریم که اظهار توان کرد ۴

ما بیخبران نقش سراپرده خوابیم
ماراچه خیال است که بیدار توان کرد ۵

چون لاله درین سبز چمن داغ جگر سوز
تحصیل به خونابه بسیار توان کرد ۶

اکنون که خبر دارشد از چاشنی درد
مشکل که علاج دل بیمار توان کرد ۷

دستی که گل آلود شد از سبحه تزویر
چون در کمر رشته زنار توان کرد ۸

در معرکه عشق که گردون سپر انداخت
با بیجگری صبر چه مقدار توان کرد ۹

قرب خس و خارست جگرسوز وگرنه
سیر چمن از رخنه دیوار توان کرد ۱۰

از روزنه عالم غیب است فتوحات
چون قطع امید از دهن یار توان کرد ۱۱

غم نیز ز بیتابی ما روی نهان کرد
صائب به چه تسکین دل زار توان کرد ۱۲