غزل ۴۳۷۳ - از مستی چشم تو چه تقریر توان کرد

از مستی چشم تو چه تقریر توان کرد
این خواب نه خوابی است که تعبیر توان کرد ۱

با دل نگرانی چه قدر راه توان رفت
با پای گرانخواب چه شبگیر توان کرد ۲

کوته بود از ساده دلان خامه تکلیف
بر صفحه آیینه چه تحریر توان کرد ۳

شیرازه سیلاب نگردد خس و خاشاک
ما را چه خیال است که زنجیر توان کرد ۴

می شبنم تلخ است و جگر ریگ روان است
از باده محال است مرا سیر توان کرد ۵

گر جوشن تسلیم بود خواب فراغت
در کام نهنگ و دهن شیر توان کرد ۶

چون اهل دلی نیست درین غمکده صائب
درد دل خود را به که تقریر توان کرد ۷