غزل ۴۳۷۶ - چون پسته زبان در دهنم زنگ برآورد

چون پسته زبان در دهنم زنگ برآورد
آخر گل خاموشی من این ثمر آورد ۱

در پای خزان ریخت گل و لاله این باغ
رنگی که به رخساره به خون جگر آورد ۲

در کام تو زهر از کجی توست وگرنه
هر کس که چونی راست شد اینجا شکر آورد ۳

ما بیخبران طالع مکتوب نداریم
ورنه که ازان آیه رحمت خبرآورد ۴

فریاد که با طوطی ما سخت طرف شد
هر جغد که امروز سر بیضه برآورد ۵

قانع به زبونی مشو از نفس که اینجا
گردن کسی افراخت که خصم سرآورد ۶

معراج وصال تو نه اندازه ما بود
این مور به اقبال شکر بال برآورد ۷

معراج وصال تو نه اندازه ما بود
این مور به اقبال شکر بال برآورد ۸

صد شکر که ننشست ز پا همت صائب
تا درد غریبی به وطن از سفر آورد ۹